ഒരു ദിവസം

രാവിലെ ഉറക്കം അഴിച്ചു വെച്ചു
ഇസ്തിരിയിട്ട ചിരിയെടുത്ത്‌മുഖത്ത് പുരട്ടി
മിന്നുവിന്റെ പനി
അലമാരയില്‍ വെച്ചു പൂട്ടി
ഭാര്യയുടെ മുട്ടു വേദന
ഇടതു പോക്കറ്റില്‍ തിരുകി
ഓഫീസിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള്
ചിരിപതിച്ച മുഖമെടുത്ത്‌ ഒട്ടിച്ചു
ഫയലുകള്‍ ദഹിക്കാതായപ്പോള്‍
ഭാര്യയോടു എക്സ്ക്യുസിനു
ടിഫിന്‍ ബോക്സില്‍ തലവേദന നിറച്ചു
കാബിന്‍ തിരക്കിന്റെ താഴിട്ടു പൂട്ടി
ഓരോ ഔന്‍സ് വീതം
ചിന്നുവിനെയും മിന്നുവിനെയും ഓര്‍ത്തു
രാത്രി
പതിനാറ് മിനിട്ട് മുപ്പത്തിമൂന്ന് സെക്കന്റ്
ഭാര്യയെ സ്നേഹിച്ചു

പിന്നെ ഡപ്പിയില്‍ നിന്ന് ഉറക്കമെടുത്തു വായിലിട്ടു

യാത്രയ്ക്കു മുമ്പ്

കീറക്കുടയില്‍ നിന്നെക്കൂടി നനയ്ക്കാന്‍
മനസ്സുവരുന്നില്ലെന്ന് കൂട്ടുകാരിക്ക്
യുവത്വം വറ്റിയാല്‍ ഭാരമാകാന്‍ വയ്യെന്ന്
പ്രസ്ഥാനത്തിന്
പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരം ഇനിയും
താങ്ങുകില്ലെന്നു അച്ഛന്‌
സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിര്
ഉള്ളു പോള്ളിക്കുന്നെന്നു അമ്മയ്ക്ക്
ഇനിയും
നിന്നെ ചുമക്കാന്‍ വയ്യെന്ന്
എനിക്ക്

അടുക്കാതിരിക്കുക

അനന്ത നിദ്രയില്‍ നിന്നു പരോളിലിറങ്ങിയ
സ്വപ്നമാനെന്റെ ക്ഷണിക ജന്മം
ക്ഷണിക ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ജാമ്യത്തില്‍ ഇറങ്ങിയ
സ്വപ്നാടകനാണ് എന്റെ ചിന്ത
എന്റെ ചിന്തയില്‍ നിന്നു തടവു ചാടിയ
മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തി ഏഴ് ആണേ
എന്റെ കവിത
അടുക്കാതിരിക്കുക
അഭയം നല്‍കാതിരിക്കുക
നിങ്ങളുമകത്താകും

കര്‍ണന്‍

വിചാരങ്ങളുടെ ശരമുനകളില്‍
എനിക്ക് നീയൊരു മെത്ത പണിതു
അവമാനങ്ങളുടെ നഗ്നതകള്‍ കൊണ്ടു
നീ എനിക്ക് ചേല തുന്നി
വേദനയുടെ വെടിപ്പഴുതുകളിലൂടെ
നീ എനിക്ക് ജീവിതം കാണിച്ചു
സ്വപ്നങ്ങളുടെ മരീചികയില്‍
നീ എനിക്ക് ഇളവേല്‍ക്കാന്‍ ഇടം തന്നു
പിന്നെയെനിക്ക് കണ്ണും കാതും ഉറച്ചപ്പോള്‍,
നാക്കില്‍ വാള്‍ കുലച്ചപ്പോള്‍
മദ്യം തന്നു
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എഴുനേറ്റു നിന്നപ്പോള്‍
മദിരാക്ഷി തന്നു
ഇനി നീ ജീവിതമേ ഒരു മുഴം കയറു കൂടി തരിക!
വെട്ടിയും തിരുത്തിയും പിന്നെയും കുറിക്കാനും
നീ എന്നെ തന്നെ കാലമാക്കുക