അടുക്കാതിരിക്കുക

അനന്ത നിദ്രയില്‍ നിന്നു പരോളിലിറങ്ങിയ
സ്വപ്നമാനെന്റെ ക്ഷണിക ജന്മം
ക്ഷണിക ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ജാമ്യത്തില്‍ ഇറങ്ങിയ
സ്വപ്നാടകനാണ് എന്റെ ചിന്ത
എന്റെ ചിന്തയില്‍ നിന്നു തടവു ചാടിയ
മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തി ഏഴ് ആണേ
എന്റെ കവിത
അടുക്കാതിരിക്കുക
അഭയം നല്‍കാതിരിക്കുക
നിങ്ങളുമകത്താകും

കര്‍ണന്‍

വിചാരങ്ങളുടെ ശരമുനകളില്‍
എനിക്ക് നീയൊരു മെത്ത പണിതു
അവമാനങ്ങളുടെ നഗ്നതകള്‍ കൊണ്ടു
നീ എനിക്ക് ചേല തുന്നി
വേദനയുടെ വെടിപ്പഴുതുകളിലൂടെ
നീ എനിക്ക് ജീവിതം കാണിച്ചു
സ്വപ്നങ്ങളുടെ മരീചികയില്‍
നീ എനിക്ക് ഇളവേല്‍ക്കാന്‍ ഇടം തന്നു
പിന്നെയെനിക്ക് കണ്ണും കാതും ഉറച്ചപ്പോള്‍,
നാക്കില്‍ വാള്‍ കുലച്ചപ്പോള്‍
മദ്യം തന്നു
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എഴുനേറ്റു നിന്നപ്പോള്‍
മദിരാക്ഷി തന്നു
ഇനി നീ ജീവിതമേ ഒരു മുഴം കയറു കൂടി തരിക!
വെട്ടിയും തിരുത്തിയും പിന്നെയും കുറിക്കാനും
നീ എന്നെ തന്നെ കാലമാക്കുക